|
#1
10-06-2010, 10:33
|
|||
|
|||
İnsanlardan Kaçmak...
Önceden sadece kalabalık ortamlara giremıyordum. Fakat yaklasık 1 yıldır insanlardan kacar oldum. Kımseyı görmek, kimseyle konusmak istemıyorum. Tek basıma hıc bır yere gidemıyorum. Zaten zorunlu olmadıkca dısarı cıkmıyorum. Çıktıgımda da annem eşlık etmek zorunda kalıyor. Fakat yine de kendımı kötü hissediyorum. İnsanların yüzüne bakamıyorum hep sabit olarak yere bakıyorum, sankı herkes bana bakıyormus gıbı gelıyor. Yüzüm kıpkırmızı oluyor, titriyorum, terliyorum. Sadece tanımadıgım ınsanlardan değil kaçısım. Eve misafir geldıgı zaman kendımı odama kapatıyorum, gidene kadar cıkmıyorum. Hatta zaman zaman ailemden bile kactıgım oluyor. Telefonlara bile bakmıyorum, kımseyle konusmak istemıyorum. Aylardır evden cıkmıyorum...
Mesala bu sabah evde kımse yoktu. Kahvaltı icin bakkala gitmem gerekti. Cesaretimi topladım, çıktım. Apartmandan dısarı bırkac adım attım. Sanki o an tüm kalabalık bana bakmıs gibi geldi, insanları görünce başım döndü resmen, nasıl kaçacağımı bılemedım, hemen geri apartmana girdim. Düşünün kahwaltı bıle edemedım... Ve bu takıntım gittikçe ilerliyor. Önceden bu derece değildi. Yine kasılıyordum kalabalık ortamlarda ama tek basıma cıkabılıyordum. Sonrasında tek cıkamamaya basladım, sadece arkadaslarımla falan cıkıyordum. Şimdi ise hiç cıkamıyorum... Elimde olan birşey değil, doktorlar cıkmamı, sosyal ortama dönmemi söylüyor. Ama yapamıyorum. Gercekten yapamıyorum. Ve napıcağımı hıc bılmıyorum. Ne zamana kadar böyle sürecek bu ölene kadar yalnız mı kalacağım. Bu durumda olanlar weya daha once yasamıs olanlar war mı aranızda? Adı nedır bu kaçışın? Neyden kaynaklanıyor?
__________________
Ölüm Güzel $ey, ßudur Perde Ardından Haber! Hiç Güzel Olmasaydı Ölür Müydü Peygamber ? 
|
|
#2
10-06-2010, 13:30
|
|||
|
|||
|
mrb arkadaşım aynı şeyleri yaşıyoruz bana agorafobi bide panik bozukluğu teşhisi kondu belirtilerimizde aynı ama dışarı çıkıyorum arabaya felan binemiyorum topluma girmiyorum pek tedavim sürüyo eskiye nazaran iyim ama ilaçsız çıkmıyorum dışarı istesen özeldden msni atim dertleşiriz
__________________
BeLki sandığın kadar ukaLa b£Lki tahmin edemeyeceğin kadar mütevazıyim..Biraz sakLıyım.. Bazen yasakLıyım..kimseyi örnek aLmam kimseye örnek oLmam..arkama bakmam.. ...AsLa demem.. KeşkeLeri hiç sevmem..£Leştiri dinLerim nasihat dinLem£m..!!! Kimse bana masaL AnLatmasın...
|
|
#3
10-06-2010, 13:40
|
|||
|
|||
|
Alıntı:
Tamam olur mesaj atarsan eklerım. Tesekkür ederım...
__________________
Ölüm Güzel $ey, ßudur Perde Ardından Haber! Hiç Güzel Olmasaydı Ölür Müydü Peygamber ?
|
|
#4
18-06-2010, 17:07
|
|||
|
|||
|
aynı seyler bende de vardı 2 yıl önce... zaman zaman yine oluyor ama üstüme yerleşmesine izin vermıyorum...
panik atağı yaşamamış bir doktorun hastasını anlayabileceğini düşünmüyorum. Bizi en iyi biz anlarız. Onlar sadece ilaç yazar bize... anlattıkları bile artık faso siso geliyor ezberledim cnku..onalrın okudukları kitapları kaç kez okudum ben.. daha a dediklerinde sonrasında b yi getireceklerini biliyorum...sırf bunları dinlemek için de 40 dk lık terapiye 250 tl vermek istemiyorum... aynı şeyleri yaşadık ve yaşıyoruz büşra, asla yalnız değilsin. sana bu söylenenler masal gibi gelebilir, belki içinden diyorsundur "kimse benım gibi yaşayamaz" diye... ama yanılırsın... çünkü senın gibi, senden beter sekilde, annesiyle bile dışarı cıkamayanlarımız var içimizde, ilk örneği benım bunun, ilk bu olay basıma geldiğinde annemle bile çıkamıyordum dışarı, insanlardan kaçıyordum, misafir geldiğinde odama kapanıyordum, yazdıklarını okurken kendimi gördüm... sana iyileşme yöntemini söyleyeyım mi? Çıkacaksın dışarı çok sert olacak belki ama panik ataktan terden sıkıntıdan öleceğini bilsen de çıkacaksın... yoksa ömür boyu eve hapsolursun bir kere cıktın mı zaten büyü bozuluyor, cıkmaya topluma karışmaya baslıyorsun.. ilk önce bi kaç kere ailenle cık dışarı... her zaman daha uzak yerlerde götürsünler seni, önceleri arabayla cıkarsınlar, sonra yürüyerek ve toplu taşıma ile... kendini kötü hissettiğinde baska seyler düşün, annenın senle konusmasını sağla, ona alakasız sorular sor mesela "saçımı nasıl yaptırıyım sence " gibi güncel sorular sor,devamlı konusun, kendi düşüncelerinle yalnız kalma. 1 aya kalmayacak ve bu sıkıntın gececek emin ol.
|
|
#5
19-06-2010, 13:53
|
|||
|
|||
|
Alıntı:
__________________
Ölüm Güzel $ey, ßudur Perde Ardından Haber! Hiç Güzel Olmasaydı Ölür Müydü Peygamber ?
|
|
#7
24-06-2010, 01:34
|
|||
|
|||
|
BuSrHa Merhaba, ben geçmiş yıllarda tam 6 ay hiç ama hiç dışarı çıkamadığım gibi, daire kapısına dahi çıkamazdım. bu durum biraz sabır istiyor..psikiyatr ve ilaçların desteği çok fazla ayrıcada bizim gayretimiz şart. ben hastalığın başladığı o dehşet yıllarda, haftada iki kez bireysel terapi aldım. bu terapide 6 ay eve kapalı kaldıktan sonra oldu. faydasınıda gördüm. sizi çok çok iyi anlıyorum. berbat bir duygu a.fobi. sokağa çıktığım an kasılıyordum, ayaklarım betonlaşıyordu sanki, ya yürüyemezsem gibi bir duygu ile beraber tüm bedenim de oluşan değişik olumsuzluklar. bunu yaşayan anlar, yaşamayan bilemez kardeşim. kısa mesafelerle illaki her gün çıkmanız gerekmekte sokağa. sakın sakın kapanıp kalmayınız ve ben hala yaşadığım nükslerde a.fobi ile mücadeledeyim. her ne pahasına olur ise olsun, araç kullanmıyorum o dönemde, özellikle toplu taşıma araçlarına biniyorum iş e giderkende, sosyal hayatıma devamda da. bazen yaprak gibi sallandığımı hissediyorum ama mecburum dışarı çıkmadan yaşamak olmaz...çünkü sokaklarda bizlerede yer var...siz de atlatacaksınız bu kaosu, ilaçlarınız ve zaman ile bitmek tükenmek bilmeyen mücadelenizle. iyi haberlerinizi bekliyorum kardeşim.
__________________
Mal kaybeden, bir şey kaybetmistir, onurunu kaybeden birçok şey kaybetmiştir. Fakat cesaretini kaybeden her şeyini kaybetmistir. (Goethe)
|
|
#8
05-07-2010, 01:42
|
|||
|
|||
|
alışveriş merkezlerine falan tek basına gidebileniz var mı?
ben ilk defa bu yıl gitmeye basladım tek basıma.. cunku evlendim 8 ay önce ve ailemden uzak bir yere tasındım, arkadasım da yok burda, eşim sabah işteyken, gerek evin gerek kendi ihtiyaclarım için dışarı cıkıp alışverişe gitmek zorunda kalıyorum... bir kaç kere yalnız basıma alışverişe cıktım ve bunca yıldır neden hep birisini takmışım yanıma, dedim.. o kadar rahat birşey ki tek basınıza magazaları dolaşmak, istediğiniz kadar oyalanabiliyorsunuz, yanınızdaki kişinin sıkılması, acıkması yorulması gibi dertler yok... panik atağımın tutacağını hissettiğimde de kocamı telefonla arıyorum konusarak kafamı dagıtmaya calışıyorum geçiyor.
|
|
#9
08-07-2010, 17:46
|
|||
|
|||
|
1 aydır psikolog destegi alıyorum haftada 1 veya 2 kez psikologumla görüşüyorum, dedıklerını uyguluyorum zor da olsa. Hergün dısarı cıkıyorum 10 dakika da olsa cıkıyorum ve yawas yawas atlatıyorum galiba bu fobiyi. İnşallah zamanla tamamen atlatıcam, titremelerim terlemelerım de geçicek... Hepinize teşekkürler..
__________________
Ölüm Güzel $ey, ßudur Perde Ardından Haber! Hiç Güzel Olmasaydı Ölür Müydü Peygamber ?
|
 |
| Seçenekler | |
| Stil | |
|
|
Normal
